Літаратура

На галоўную
Горват Андрусь. Радзіва Прудок
zoom Павялічыць малюнак

Горват Андрусь. Радзіва Прудок

20,00 p.
Колькасьць: 

Дзённік «Радзіва Прудок» Андрусь Горват пісаў тры гады. Урыўкі друкаваліся ў газеце «Наша Ніва» і на яго старонцы ў Фэйсбуку. Па версіі рэдакцыі «Нашай Нівы», гэта быў самы чытаны тэкст на сайце за 2015 год. 

 

Журналіст, дворнік, дармаед, гаспадар, пісьменнік... Аўтар гэтай кнігі — чалавек, які шукае сваё месца ў гэтым свеце. Такім месцам магла б стаць утульная рэдакцыя сталічнага часопіса або модны хіпстарскі каворкінг. Але стала дзедава хата на Палессі, на самым ускрайку Беларусі, на перакрыжаванні сусветаў. Гэтая кніга не пра тое, як аднавіць напаўразбураны дом, саджаць агарод, даіць казу, жыць у вёсцы і не спіцца. Гэтая кніга пра тое, як аднавіць напаўразбуранага сябе. Можа быць, яна пра тое, як вярнуцца да каранёў, да роднай моўнай і культурнай стыхіі і пра тое, як важна не згубіць бабуліны аповеды. А можа, пра тое, як стаць сваім для самога сябе.

 

***

– Сынок, напісаў кнігу? 

– Ага – “Радзіва Прудок”. 

– От маладзец! Хадзі сюды, мой галубок, сядай во на чысценькае. Тут чысценька. Не бойся, то я батон ела. Ну, пра што кніга? 

– Як я спачатку працаваў дворнікам у купалаўскім тэатры.

– Не цвёрда сядзець? На во посцілку пакладзі пад сраку.

– Працаваў дворнікам. А потым я пераехаў у дзедаву хату ў Прудок.

– Та я гэта ведаю! Посцілку пакладзі пад сраку, кажу. А кніга пра што?

– Пра тое, як я жыў у разбуранай хаце, спаў у каморы, там было плюс восем, а я радаваўся.

– А чаго ты радаваўся? Прыйшоў бы да мяне, у мяне цёпленька.

– Яшчэ напісаў, як я ішоў па Прудку з малаком, а сабака: “Ррррр”. А гаспадар яму: “Няможна, свае”. А я радаваўся, бо прыемна быць сваім.

– Ты ўсю кнігу радаваўся?

– Не, там, дзе пра муху, напісаў без радасці.

– Якую муху? 

– Наташу. У мяне былі мухі, а самай надакучлівай была Наташа. Я любіў легчы ўвечары, выключыць святло і сказаць: “Наташа, адчапіся, не сёння”.

– Гэта кніга пра муху?

– Не, гэта кніга пра дзеда Ганушу і ката Рому. Пра жукоў у пограбе, цётку на лісапедзе, калгасную даярку і аўцюкоўскіх дзевак. Пра тое, што ў Мінску людзі ходзяць памытыя і не даюць усунуць у разетку падзарадку ад тэлефона, а ў Прудку размаўляюць так: “Е? – “Е”.

– А пра агарод напісаў? У цябе ж такія памідоры былі!

– Напісаў. І пра кабачкі – як я хадзіў па Прудку і прасіў: “Мо вам пару тон кабачкоў даць?”. А мне адказвалі: “Карову трэба завесці. Ці жонку”.

– Завёў?

– Ну. Казу.

– Та пра казу я ведаю! Ты мне от што скажы: дзеўка е?

– А якое вам дзела? От і маці прывезла мне з дому вугалькі са сваёй печы. Кінула тыя вугалькі ў грубу і пашаптала: “Каб жонку сабе знайшоў, каб дзетак нарадзілі”. 

– Ну, правільна. Матка твая ўмее. Так у цябе вясёлая кніга?

– Не, і страшная. Там яшчэ пра прудкаўскую чупакабру е.

– Ай, цьху ты! Ідзі ты! Я думала, ён што сур’ёзнае напісаў, шчэ і посцілку яму пад сраку дала! Усё, не дуры галаву!

– Та не, там і пра сур’ёзнае е. Пра адзіноту і пра смерць. Пра блуканні і дарогу дадому.

– А дзе то ты так заблукаў, мой ты галубок, што шукаў дарогу?

– Я не помніў, дзе нарадзіўся. Не разумеў, дзе жыву. І не ведаў, дзе пахаваюць, калі памру.

– Цяпер ведаеш?

– Цяпер ведаю.

– А ад мяне чаго хочаш?

– Каб вы кнігу купілі і пачыталі.

– А пра Марусю Зайчыкаву там будзе?

– Будзе.

– То добра, куплю. А цяпер ідзі адселя. Я батон ем.

Copyright MAXXmarketing Webdesigner GmbH